Melan­cho­lik

Per­fek­cyj­ny melan­cho­lik to intro­wer­tyk, myśli­ciel, pesy­mi­sta. Tem­pe­ra­ment per­fek­cyj­ne­go melan­cho­li­ka pełen jest skraj­no­ści. Jego wzlo­ty są naj­wyż­sze a depre­sje naj­głęb­sze.

Moc­ne stro­ny

Per­fek­cyj­ny melan­cho­lik to czło­wiek głę­bo­ki i skłon­ny do roz­my­ślań. Posia­da ana­li­tycz­ny umysł, jest poważ­ny i zde­ter­mi­no­wa­ny. To oso­bo­wość uta­len­to­wa­na i twór­cza, mają­ca zadat­ki na geniu­sza. Oso­bo­wość muzy­kal­na, prze­ja­wia­ją­ca zdol­no­ści arty­stycz­ne i wyczu­lo­na na pięk­no. Per­fek­cyj­ny melan­cho­lik to typ filo­zo­fu­ją­cy i poetycz­ny, wraż­li­wy na potrze­by innych, skłon­ny do poświę­ceń, sumien­ny. To ide­ali­sta, rów­nież pod wzglę­dem dobo­ru part­ne­ra.

Ostroż­nie dobie­ra przy­ja­ciół, uni­ka zwra­ca­nia na sie­bie uwa­gi i chęt­nie pozo­sta­je w cie­niu. To dobry słu­chacz, któ­ry głę­bo­ko trosz­czy się o innych i poma­ga w roz­wią­zy­wa­niu pro­ble­mów. Wier­ny i ofiar­ny. Współ­czu­ją­cy aż do łez.

Sła­bo­ści

Per­fek­cyj­ny melan­cho­lik łatwo wpa­da w depre­sję – cza­sa­mi trud­no odróż­nić, kie­dy jest szczę­śli­wy, a kie­dy smut­ny. W mia­rę upły­wu lat coraz czę­ściej narze­ka, życie trak­tu­je ze śmier­tel­ną powa­gą. Wszyst­ko odbie­ra zbyt per­so­nal­nie i czę­sto sam nara­ża się na przy­kro­ści. Pod­czas udzia­łu w roz­ma­itych impre­zach znie­chę­ca ludzi swo­imi nega­tyw­ny­mi reak­cja­mi. Lubi cier­pieć, wszę­dzie węszy kry­ty­kę, któ­rej nikt nigdy nie wyra­ził. Ma niskie wyobra­że­nie o sobie – poprzez swe wro­dzo­ne skłon­no­ści pod­da­je suro­we­mu osą­do­wi przede wszyst­kim sie­bie. Wszyst­ko odkła­da na póź­niej. Bar­dzo dużo cza­su spę­dza na pla­no­wa­niu. Ma nie­re­al­ne ocze­ki­wa­nia w sto­sun­ku do innych. Ponie­waż lubi dopro­wa­dzać wszyst­ko do per­fek­cji, prze­no­si tą cechę na innych. To czło­wiek nie­uf­ny i prze­wraż­li­wio­ny.

Per­fek­cyj­ny melan­cho­lik w pra­cy: pod­po­rząd­ko­wu­je się regu­la­mi­nom. To per­fek­cjo­ni­sta o wyso­kich wyma­ga­niach, któ­ry doce­nia wagę szcze­gó­łów. Jest wytrwa­ły i dokład­ny, upo­rząd­ko­wa­ny i zor­ga­ni­zo­wa­ny, schlud­ny i czy­sty. Łatwo dostrze­ga pro­blem i znaj­du­je twór­cze roz­wią­za­nia. Zawsze koń­czy roz­po­czę­te zada­nia. Jest oszczęd­ny. Lubi wykre­sy, sche­ma­ty, wyka­zy i licz­by.

Miej­sce pra­cy per­fek­cyj­ne­go melan­cho­li­ka wyglą­da dosko­na­le i pro­fe­sjo­nal­nie. Melan­cho­lik naj­le­piej pra­cu­je w poje­dyn­kę. Ceni sobie ciszę.

Dro­bia­zgo­wość i skru­pu­lat­ność, cha­rak­te­ry­zu­ją­ce melan­cho­li­ka szcze­gól­nie przy­da­ją się w zawo­dach zwią­za­nych z licze­niem, w roz­ma­itych dzie­dzi­nach wytwór­czo­ści, a zwłasz­cza leka­rzom i sto­ma­to­lo­gom. Melan­cho­li­cy pre­fe­ru­ją pra­cę ana­li­tycz­ną. Ponie­waż kon­tak­ty z ludź­mi nie nale­żą do ich moc­nych stron, naj­więk­sze suk­ce­sy odno­szą oni tam, gdzie waż­na jest pre­cy­zja w wyko­ny­wa­niu zadań.

Pra­cu­ją naj­le­piej, kie­dy nikt im nie prze­szka­dza. Dba­ją o porzą­dek na biur­ku, dobrze pro­wa­dzą księ­go­wość, ład­nie piszą listy i zawsze punk­tu­al­nie przy­cho­dzą do pra­cy. Jeśli w pra­cy będzie atmos­fe­ra zgo­dy, moż­na liczyć, że będą sta­ra­li się pra­co­wać naj­le­piej jak potra­fią,. Zawsze dba­ją o szcze­gó­ły i dobrze dają sobie radę z dłu­go­ter­mi­no­wym pla­no­wa­niem.

Oso­by repre­zen­tu­ją­ce tę oso­bo­wość są naj­lep­sze: w zaj­mo­wa­niu się szcze­gó­ła­mi i dogłęb­nym myśle­niu, w pro­wa­dze­niu nota­tek, robie­niu wykre­sów i dia­gra­mów, w ana­li­zo­wa­niu pro­ble­mów zbyt trud­nych dla innych.


San­gwi­nik | Melan­cho­lik | Cho­le­ryk | Fleg­ma­tyk | Oso­bo­wość mie­sza­na